" คนเราเกิดมา มีอาการครบ สามสิบสองก็นับว่าบุญแล้ว " นั่นเป็นคำพูดที่มักได้ยินได้ฟังจากผู้หลักผู้ใหญ่ พูดเตือนสติให้ฟังอยู่เสมอ แต่เมื่อมีร่างกายครบสามสิบสองแล้ว มีการกระทำอย่างไรละน่าสงสัย
วันก่อน ได้ไปร่วมงานแสดงมุทิตาจิต ครูผู้เกษียณอายุราชการที่ โรงเรียน ภ.ป.ร.ราชวิทยาลัย
สามพราน นครปฐม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครปฐม เขต 2 ก่อนพิธีแสดงมุทิตาจิต มีการมอบเกียรติบัตร แก่ผู้ที่ส่งผลงานเข้าประกวด ในกิจกรรมส่งเสริมการอ่าน ได้ฟังเรื่องจากผู้ได้รับรางวัลเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่ท่านเสนอว่า " ชีวิตินี้....กำหนดได้" เป็นหนังสือส่งเสริมการอ่านระดับช่วงชั้นที่ 4 โดยนายไพรัช สุพรรณอ่วม ศึกษานิเทกศก์ สำนักงานเขตพื้นการศึกษานครปฐม เขต 2 ท่านเล่าว่า เนื้อหาสาระในหนังสือเกี่ยวกับเรื่องการทำมาหากิน ความประพฤติและพฤติกรรมต่าง ๆ ของคนเรา โดยสอดแทรกการสั่งสอนคุณธรรมตามแนวทางของท่านพุทธธาตุ เช่น
- หากขยันไม่ว่าเป็นการเรียน หรือการทำมาหากิน ก็จะทำให้มีชีวิตที่ดีขึ้น
- การทำความดี หากทำความดี ก็จะได้รับผลดีตอบสนอง
- กฏแห่งกรรม ใครทำอะไรไว้ ก็จะได้รับผลตอบแทนเช่นนั้น หรือใครทำก็ได้ ใครไม่ทำก็ไม่ได้
- ความอยาก หากมีความอยากมาก ก็ทำให้มีทุกข์มาก มีความอยากน้อย ก็ทำให้มีทุกข์น้อย
ไม่อยาก ก็จะไม่ทุกข์
สิ่งเหล่านี้ เป็นเครื่องเตือนสติ สำหรับเยาวชน ในระดับช่วงชั้นที่ 4 แต่เมื่อได้ฟังแล้ว ผมเห็นว่าเป็นประโยชน์ไม่เฉพาะนักเรียนหรอก ผมเองได้ฟังแล้วคิดตาม ยังเห็นด้วยกับท่านผู้เขียนเลย ยังเตือนสติตัวเองให้ลดความอยากลงบ้างจะได้ไม่ทุกข์ ตามที่ผู้เขียนท่านกล่าว
หลังจากที่ได้ฟังท่านศน.ไพรัช กล่าวแล้ว สรุป ได้ว่า เราต้องการอะไร ต้องการเป็นอะไร ก็ตัวเราเองนั่นแหละเป็นผู้กำหนด จะรอโชควาสนาไม่ได้ สมแล้วกับที่ท่านได้รางวัล แม้จะเป็นเพียงรางวัลเล็ก ๆ ก็เถอะ ถือว่าท่านได้เตือนสติเยาวชนรุ่นหลัง ๆ แล้ว นี่แหละครับ ความดีของคนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร แต่เรากลุ่มครูด้วยกันขอชื่นชมกิจกรรมที่ท่านทำ ด้วยความจริงใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น